Tevazu & Tutku

2010 temmuzunda Tony Bennett’in konserine gittim, tanık olduğum en inanılmaz konserlerden biriydi.

Konser sonunda herkes “hadi gidelim”, “alkışlamayalım, çok yoruldu artık”, “çıkalım kalabalığa kalmadan” gibi şeyler söylüyorlar ama hiçbirinin bedeni kendine itaat etmiyor herkes alkışlamaya devam ediyor, sanki kollar bedenden bağımsız yorulmuyor, ağızlar konuşuyor, zihinler çalışıyor, bedenler ise müziğin verdiği keyife takılı ayaklar yerlere çakılı alkışlar dışında hareket yok….

ve düşündüm ki “bu adam hiç konuşmuyor olmalı, söylediği her şey ağzından melodiyle çıkıyor olmalı”, bu kadar konuşur gibi rahatlık, doğallık ve ifade yüksekliği ile şarkı söyleyebilmek benim için çok görkemli…

84 yaşındaki Tony Bennett’ten yeni albümü hakkında; (maalesef sadece İngilizce)

 

ve Tony Bennett & Lady Gaga – The Lady Is A Tramp;

 

Edith Piaf ve yoga

Bir şiir: Yavaş yavaş ölürler – Martha Medeiros

Deyişler

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir